Rozdział 2 cz. 1

- Hej... wszystko z Tobą ok? - otworzyłam oczy. Nade mną stał jakiś chłopak. Na nosie miał okrągłe, hipsterskie okulary, a za nimi brązowe oczy. Może i był przystojny, ale w tamtej chwili średnio mnie to obchodziło. Głowa potwornie mnie bolała.

- Która godzina? - wymamrotałam, sprawdzając jak wielkiego mam guza na głowie.

- Dochodzi 18:00. - przerażona spojrzałam na niego, z domu wyszłam o 13:00. Co oznacza, że nie było mnie 5 godzin...- Wszystko w porządku? - przyglądał mi się badawczo.

- Nie... muszę wracać do domu. - próbowałam wstać, ale szybko straciłam równowagę i wpadłam prosto w ramiona nieznajomego.

- Spokojnie. - powiedział, pomagając mi. Spojrzałam mu w oczy, niesamowicie brązowe, jak czekolada, gorzka. - Powiedz mi, co się stało, może pomogę?

- Biegałam i trafiłam tutaj... cofnęłam się, żeby nie spaść i potknęłam się o korzeń. Musiałam stracić przytomność.

- Zabrać Cię do szpitala?

- Nie, wszystko jest dobrze. Mam tylko guza. Powinnam już wracać. - rozejrzałam się. Nie bardzo wiedziałam jak się tu dostałam, to jak mam wrócić?

- Nie powinnaś iść przez las sama, szczególnie z uwagi na wilki. Chodź podwiozę Cię. - spojrzałam podejrzliwie. - Nie zamierzam Cię porwać. - zaśmiał się. Spojrzałam jeszcze raz w stronę drogi przez las. Faktycznie, wizja spotkania wilka nie malowała się ciekawie, więc poszłam za chłopakiem.

- Dziękuję. - powiedziałam.

- Za co?

- Cóż, za dwie rzeczy: za podwózkę i za sprawdzenie czy nic mi nie jest. Jestem Nicolette. - wybiegłam przed niego i wyciągnęłam rękę. - Nicolette Wollf. - dopiero teraz uważniej mu się przyjrzałam. Był wysoki, widać, że dobrze zbudowany, mniej więcej w moim wieku. Ubrany zwyczajnie, t-shirt, jeansy. Zaczęłam zastanawiać się co robił w lesie o tej godzinie. Chciałam sprawdzić, czy na pewno ma dobre zamiary.

- Miło mi Cię poznać Nicole. - podał mi rękę. Miał mocny uścisk dłoni, odwzajemniłam. Kącik ust mu drgnął, jakby na podziw, że jednak mam trochę siły.

- Nie przedstawisz mi się? - zapytałam, a on szedł dalej, ścieżką, która prowadziła w dół klifu, na mała plażę.

- Będzie na to czas. - powiedział i przeszedł przez plażę. - Idziesz?

Teraz już nie wiem czy chcę iść. Jak to się kończy w horrorach? Facet okazuje się opętanym gwałcicielem? Nie, odmówię tej czarującej zabawie. - pomyślałam.

- Rozmyśliłam się, jednak sama wrócę.

- Oj weź, przestraszyłaś się? Nie dasz rady sama w lesie.

- Jakoś tu sama przyszłam, więc dam radę wrócić.

- Jesteś tu nowa, skąd możesz znać las? Chodź podwiozę Cię, to nie problem. -powiedział bardziej stanowczo. Zadrżałam ze strachu. Nic mu nie mówiłam, że jestem nowa, w dodatku wydawał się być zadziwiająco pewny, że mnie zawiezie dokładnie pod mój dom. Zaczęłam się wycofywać, aż w końcu odwróciłam się i wbiegłam z powrotem na górę.

- Hej! Wracaj! - usłyszałam za sobą. Niewiele myśląc wbiegłam do lasu i ukryłam się za krzakiem. Tam wstrzymałam oddech. Słyszałam jak wbiega na górę i kręci się tam w kółko. Przerażona liczyłam sekundy, sekundy przeszły w minuty. Myślałam, że już nigdy nie odejdzie, kiedy...

- Cholera! - krzyknął. Wtedy wiedziałam, że dobrze zrobiłam uciekając. Mogłam poczuć jego wściekłość.

Poczekałam dopóki nie usłyszałam samochodu gdzieś u podnóża klifu. Wtedy wstałam i zaczęłam biec prosto przed siebie. Nie marzyłam o niczym innym, tylko by znaleźć się już w domu.

Dom zobaczyłam za jakieś następne 40 minut. Przyspieszyłam i wbiegłam do środka. Wbiegłam do środka i trzasnęłam drzwiami. Poszłam do kuchni nalać sobie szklanki wody. Gdy odstawiłam ją z powrotem na blat usłyszałam za sobą:

- Gdzie byłaś cały dzień? - odwróciłam się i podskoczyłam jednocześnie - Chyba nie zamierzasz uderzyć własnego ojca? - za mną stał nie kto inny, tylko mój tata. Zdziwiona odpowiedziałam natychmiast:

- Nie! W życiu.

- Gdzie byłaś?

- Wyszłam pobiegać.

- Przyjechały nasze rzeczy, a ciebie nie było, żeby je odebrać. Musieliśmy teraz wszystko wnieść sami.

Przeklęta kartka... trzeba było ją przeczytać.

- Straciłam poczucie czasu, przepraszam.

- Jasne, założę się, że nawet nie wiedziałaś, że po tych lasach grasują wilki! Masz w ogóle świadomość swoich czynów?!

- Nic mnie teraz nie napadło! Umiem sobie poradzić!

- Nie wątpię! Swoje rzeczy sama wnieś na górę, mam nadzieję, że jutro będziesz się lepiej zachowywać na moim bankiecie powitalnym. - wyszedł trzaskając drzwiami.

Biłam się z myślami. Kiedy przychodzi do obrony w prawdziwym życiu... nie użyłam moich umiejętności poza siłownią. Nigdy... nigdy nie miałam okazji, nigdy nie musiałam i teraz gdy była odpowiednia chwila, po prostu stchórzyłam, uciekłam. 

Zmęczona usiadłam na krześle. Milion myśli krążyło mi po głowie. Kim był ten chłopak w lesie? Czego chciał? Gdzie byli dzisiaj moi rodzice? Głowa mnie ponownie rozbolała.

Wnoszenie kartonów zajęło mi ok. 30 minut. Byłam tak wyczerpana całym dniem, że od razu poszłam się umyć. Gdy wyszłam i kładłam się spać spojrzałam na las za oknem. Księżyc, był w pierwszej kwadrze, zbliża się pełnia.

Zadrżałam, podczas pełni zawsze śnią mi się koszmary, a ostatnio ciągle ten sam.

Już miałam zasnąć i wtedy to usłyszałam. Przeciągłe i przeraźliwe wycie... wilka.